Muzyka nabrzmiała. Emma zrobiła pierwszy krok w dół alejki – a Rex się uwolnił. Smycz wyślizgnęła się z rąk Lucy, gdy owczarek niemiecki rzucił się do przodu, paznokciami drapiąc drewno, szczekając ostro i pilnie, przecinając uśmiechy i ciche westchnienia tłumu.
Nie szarżował na nią. Ominął ją, uderzył w stół w rogu, po czym zawrócił. Zanim ktokolwiek zdążył się poruszyć, Rex chwycił rąbek sukienki Emmy i mocno pociągnął za materiał, zmuszając ją do cofnięcia się, gdy jedwab rozdarł się pod jego zębami.
Muzyka ucichła. Goście szeptali. Emma poczuła, jak ciepło napływa jej do twarzy, gdy chwyciła rozdarty materiał, upokorzenie zagłuszyło instynkt. Ze wszystkich dni. Ze wszystkich chwil. Jej pies – jej partner – zrujnował jej ślub, a ona nie miała pojęcia dlaczego.
Pokój tuż obok sanktuarium miał być spokojny. Białe ściany. Ciche rozmowy. Niski szelest jedwabiu i nerwowy śmiech. Emma stała przy lustrze w swojej sukni ślubnej, z bukietem opartym o biodro, podczas gdy druhny zebrały się za nią.
Lucy stała najbliżej. Jej partnerka w służbie. Dziś zamieniła mundur na jasnoniebieską satynę, a smycz Rexa była bezpiecznie zapętlona wokół jej nadgarstka. Szedł obok Emmy tak, jak zawsze – przez naloty, nocne zmiany, długie godziny na patrolu. Spokojny. Skupiony. Niewzruszony tłumem. Jako pies policyjny był szkolony do wywierania presji. Dziś było inaczej.
Rex stał sztywno przy drzwiach, nadstawiając uszu i wpatrując się gdzieś poza ściany. Nie truchtał. Nie skomlał. Po prostu patrzył. “Prawdopodobnie nadmiernie pobudzony – mruknęła Lucy. “Duży tłum. Nowe zapachy
Emma przytaknęła, choć jej spojrzenie pozostało na Rexie. Lucy zwykle miała rację. Ale Rex nie skanował pokoju. On słuchał. Wtedy do środka weszła jej matka, ocierając oczy chusteczką i uśmiechając się przez łzy. Rex natychmiast się poruszył.
Stanął między nimi a Emmą, stanowczo, bezbłędnie blokując jej ciało. W pokoju zapanowała cisza. “Emma? Dlaczego on… – wyszeptała jej matka. “Nic mu nie jest – powiedziała szybko Emma, kładąc dłoń na plecach Rexa. Jego mięśnie napięły się pod jej dłonią. “Jest wyszkolony do bycia czujnym, tłum chyba mu nie pomaga
Na jej polecenie Rex cofnął się – powoli – ale jego oczy pozostały zamknięte na jej matce, dopóki się nie odsunęła. Kilka minut później Daniel podniósł głowę. Partner pana młodego. Drużba. Jeden z nich. Gliniarz na weselu gliniarzy.
“Chyba już prawie czas – powiedział Daniel, kiwając głową z uśmiechem. Rex początkowo nie zareagował. Potem Daniel podszedł bliżej. Głowa Rexa uniosła się powoli. Jego nozdrza rozszerzyły się. Pochylił się do przodu na tyle, by poczuć zapach – i zamarł. Z jego piersi wydobył się niski warkot. Kontrolowany. Celowy. Nie strach. Nie nerwy.
Daniel zatrzymał się w połowie kroku. Uśmiech zniknął, coś ostrego przemknęło przez jego twarz, zanim zmusił się do śmiechu. “Spokojnie, kolego Jego oczy przeniosły się na smycz. “Nie zdawałem sobie sprawy, że Rex będzie tu dzisiaj Lucy zacisnęła uścisk.
“Tak, pomyślałam, że przyprowadzę go jako psa do kwiatów – powiedziała Emma, chichocząc. Rex znów warknął, tym razem głośniej. “Rex, cofnij się – warknęła Emma. Był posłuszny, ale jego ciało pozostało skierowane w stronę Daniela, uszy sztywne, oczy zamknięte, śledzące go, dopóki Daniel nie zrobił ostrożnego kroku w tył.
“Racja – powiedział Daniel, już się wycofując. “Po prostu zaskoczony, to wszystko Dał szybki kciuk w górę, uśmiech nie sięgnął jego oczu i zamknął drzwi. Warknięcie ucichło dopiero, gdy zatrzask zatrzasnął się na swoim miejscu. W pokoju zapanowała cisza.
Emma przełknęła. Rex zwykle nie reaguje w ten sposób. “To… nowe – szepnęła jedna z druhen. Emma zmusiła się do uśmiechu. “Prawdopodobnie działa mi na nerwy” Wtedy pojawił się Vincent. Uśmiechnął się, gdy ją zobaczył. Ten znajomy. Tego, którego znała od lat.
Vincent wszedł do pokoju, prostując marynarkę, a jego wyraz twarzy złagodniał, gdy zobaczył Emmę. Potem zauważył Rexa. Przerwa była krótka, ale wyraźna. “Czekaj – powiedział Vincent, spoglądając z Emmy na psa. “Rex tu jest?”
Rex natychmiast się przesunął i stanął między nimi. Vincent zatrzymał się. “W porządku, chłopcze – powiedział, unosząc lekko ręce i uśmiechając się uprzejmie. “Spokojnie Warknął Rex. Nisko. Spokojnie. Dźwięk miał swoją wagę.
“Rex – powiedziała Emma stanowczo, ciągnąc go z powrotem za kołnierz. “Pięta Ciało Rexa pozostało zwrócone w stronę Vincenta, a oczy nie mrugały. Vincent odetchnął powoli. “Emmo, myślałem, że o tym rozmawialiśmy Zamrugała. “O-“
“Przyprowadzeniu psa policyjnego – powiedział łagodnie, ale teraz było w tym coś ostrego. “Do wypełnionego kościoła. Głośna muzyka. Grupa ludzi poruszających się dookoła. To… dużo, nawet jak na niego – powiedział, drapiąc się po głowie. “Jest wyszkolony – powiedziała natychmiast Emma. “Widziałaś jak pracuje
“Wiem – odpowiedział Vincent. “Właśnie o to mi chodzi Gestem rozejrzał się dookoła. “To nie jest nalot. To wesele. Kamery, dzieci, ludzie, którzy nie wiedzą, jak zachowywać się przy psach takich jak on. Jeśli zareaguje, nie będzie to w porządku ani wobec niego, ani wobec nikogo innego
Warknięcie Rexa pogłębiło się tylko o ułamek sekundy. Emma znów to poczuła – najmniejsze wahanie. Rex pracował już z tłumami. Protesty. Wydarzenia publiczne. Gorsze niż to. Vincent skinął głową. Ściszył głos. “Po prostu nie chcę go stresować. Albo obwiniany. Albo gorzej – zabrany, bo ktoś spanikował Zanim Emma zdążyła odpowiedzieć, muzyka na zewnątrz zaczęła narastać.
Vincent spojrzał w stronę drzwi, a potem z powrotem na Rexa. “Czy mógłbyś zabrać go na zewnątrz? – zapytał. Nie ostro. Nie żądając. Rozsądnie. “Dopóki sytuacja się nie uspokoi Emma zawahała się. Ciało Rexa wciąż było sztywne pod jej dłonią. “Lucy – powiedziała cicho, odwracając się. “Wyprowadź go pierwsza. Wyprowadź go z innymi. Niech się uspokoi
Lucy od razu skinęła głową, już mocniej zapętlając smycz wokół nadgarstka. “Chodź, Rex Gdy Rex ruszył, spojrzał za siebie raz, twardo, pilnie, nie mrugając. Emma zacisnęła uchwyt na bukiecie, uspokoiła nerwy i powiedziała sobie, gdy drzwi zaczęły się otwierać, że wszystko jest w porządku. Wyjdzie ostatnia. Taki był plan.
Lucy delikatnie pociągnęła smycz. Rex zawahał się, nie na tyle, by ich zatrzymać, ale na tyle, by zakłócić rytm. Potem ruszył, lekko opuszczając głowę, gdy weszli do przejścia. Gdy mijali pierwsze rzędy, jego nos pracował miarowo, szybko, precyzyjnie wdychając powietrze wokół każdego gościa. Ręce zesztywniały. Kolana odchyliły się. Pojawiło się kilka uśmiechów, niespokojnych, ale uprzejmych.
W połowie drogi Rex znów zwolnił. Jego głowa skierowała się ostro w stronę odległego rogu kościoła, gdzie na małym stoliku leżały prezenty ślubne. Zapakowane pudełka. Papier. Wstążki. Zatrzymał się, jego nozdrza rozszerzyły się, a ciało napięło się, jakby został ściągnięty z kursu.
Lucy natychmiast to wyczuła. Dostosowała swój kąt, prowadząc go do przodu bez zatrzymywania się. Rex na to pozwolił, ale jego uwaga pozostała, rzucił ostatnie spojrzenie w stronę stołu, zanim kontynuował. W pierwszych rzędach rozległ się szmer.
Lucy zaśmiała się cicho i szła dalej. Rex szedł za nią, sztywnym i rozważnym krokiem, wciąż węsząc, gdy zbliżali się do ołtarza. Lucy zmarszczyła brwi, po czym odepchnęła od siebie tę myśl. Tłumy mogą przytłoczyć nawet najlepiej wyszkolone psy K9. Wesela nie były rutynowe.
Mimo to Rex się nie rozpraszał. Świadomość tego niespokojnie osiadła w klatce piersiowej Emmy, długo po tym, jak rozbrzmiała muzyka. Przy ołtarzu Vincent zauważył wahanie. Jego uśmiech zaostrzył się tylko odrobinę, gdy jego oczy przeniosły się na psa, a potem z powrotem na Lucy. Wszyscy byli bardzo świadomi. Wszystko było wyostrzone.
Rex znów się poruszył. Tym razem jego głowa skierowała się ostro w stronę wejścia do kościoła. Jego ciało podążyło za nią, lekko odchylając się od nawy, jakby przyciągane przez coś w pobliżu wejścia. Lucy przestała iść, a jej dłoń zacisnęła się na smyczy. “Co to jest? – wyszeptała.
Ogon Rexa był teraz sztywny. Nie podniesiony. Nie podwinięty. Po prostu nieruchomy. Lucy uklękła obok niego, opierając uspokajającą dłoń na jego ramieniu. Jego futro było napięte pod jej palcami, a oddech płytki i kontrolowany. Nie spanikowany. Skupiony.
“Spokojnie – mruknęła. “W porządku Uszy psa znów drgnęły. Wydał z siebie niski dźwięk – ledwo słyszalny, bardziej wibrujący niż rosnący – i Lucy poczuła, jak jej żołądek się obniża. Powoli wstała, serce biło jej teraz szybciej, i ponownie poprowadziła Rexa do przodu.
Ten opierał się przez pół sekundy dłużej niż poprzednio, po czym podążył za nią, choć jego oczy nadal rzucały się w oczy, skanując przestrzeń, jakby śledził ruch, którego nikt inny nie mógł zobaczyć. Muzyka złagodniała, sygnalizując zbliżające się wejście panny młodej.
Z tyłu kościoła Emma przygotowywała się do wejścia do środka. Lucy zerknęła przez ramię w stronę drzwi, instynktownie sprawdzając wyczucie czasu. Wtedy Rex znów zamarł. Zupełnie nieruchomo. Jego wzrok skupił się teraz na wejściu – nie na oknach, nie na tłumie. Na drzwiach.
Lucy poczuła zimne ukłucie w kręgosłupie. “Rex – powiedziała cicho, starając się zachować spokojny głos. “Pięta Smycz napięła się, gdy Rex pochylił się do przodu, mięśnie zwinęły się pod jego skórą, a uwaga wyostrzyła się do krawędzi brzytwy. Kilku gości w pobliżu przejścia odchyliło się lekko do tyłu, zaniepokojonych nagłym napięciem promieniującym od niego.
Vincent przesunął ciężar ciała przy ołtarzu, niepokój migotał krótko na jego twarzy, zanim go zniwelował. Lucy stała blisko ołtarza wraz z innymi druhnami, a Rex siedział zgrabnie u jej boku. Jego smycz była zapętlona wokół jej nadgarstka, luźna, ale bezpieczna.
Ciche oczekiwanie przetoczyło się przez ławki. Wtedy drzwi się otworzyły. Emma pojawiła się przy wejściu, otoczona światłem i białym materiałem, a jej oddech przyśpieszył, gdy wszystkie twarze zwróciły się w jej stronę. Przez chwilę wszystko było dokładnie tak, jak powinno. Rex stał.
Lucy zmarszczyła lekko brwi, mocniej ściskając smycz. “Spokojnie – mruknęła. Rex nie spojrzał na Emmę. Jego uszy sterczały do przodu. Jego ciało odchyliło się od nawy głównej w stronę odległego rogu kościoła, gdzie na małym stoliku leżały prezenty ślubne.
Rex warknął. Nisko. Kontrolowany. Lucy zesztywniała. “Rex rzucił się na nią. Smycz przebiła się przez palce Lucy, zanim zdążyła się usztywnić. Gwałtowne sapnięcie. Rexa już nie było, łapy ślizgały się po wypolerowanym kamieniu, gdy szarżował na stół z prezentami.
Szczeknął raz. Głośno. Przeszywająco. Papier zatrzepotał. Pudełko przechyliło się i uderzyło o podłogę. W kościele rozległy się westchnienia. “Co się dzieje?” “Czy ten pies powinien tu być? Rex okrążył stół, szczekając ponownie, z nosem przyciśniętym blisko i sztywnym ciałem.
Potem gwałtownie odwrócił głowę i spojrzał Emmie w oczy. Nie poruszyła się. Stała zamrożona w drzwiach, z bukietem przyciśniętym do piersi, z dezorientacją na twarzy, patrząc od gości do Rexa i Lucy, która próbowała go dogonić.
“Rex?” zawołała. Ruszył sprintem w jej stronę. Nie atakował. Pilnie. Dotarł do niej i złapał zębami brzeg jej sukienki – nie mocno, ale wystarczająco mocno, by pociągnąć. Tkanina rozdarła się. W pokoju rozległ się zbiorowy skowyt.
“Hej-!” Emma potknęła się, patrząc w dół z niedowierzaniem, gdy rozdarcie się powiększyło. “Rex, przestań! Ale on tego nie zrobił. Pociągnął ją ponownie do tyłu, w stronę stołu z prezentami. “Zabierz od niej tego psa! Krzyknął Vincent, już odchodząc od ołtarza.
Lucy w końcu do nich dotarła, chwytając uprząż Rexa obiema rękami. “Rex! Dość!” Walczył z nią, szczekając ostro, nie spuszczając oczu z rogu kościoła. Vincent chwycił Emmę za ramię. “Jesteś ranna? “Nie wiem – powiedziała roztrzęsiona, patrząc na swoją podartą sukienkę, na Rexa, na chaos rozprzestrzeniający się w ławkach.
“Zabierz go na zewnątrz – warknął Vincent. “Natychmiast Lucy zawahała się przez pół sekundy – na tyle długo, by spojrzeć na Emmę. Potem odciągnęła Rexa w stronę bocznych drzwi. Stawiał opór przy każdym kroku, szczekając jeszcze raz, gdy drzwi zatrzasnęły się za nim. Zapadła cisza.
Emma stała drżąca, jej suknia ślubna była podarta, serce waliło, ceremonia została przerwana i rozpoczęła się od nowa. Gdy muzyka powróciła, a Vincent poprowadził ją do przodu, jedna myśl nie dawała jej spokoju: Rex nie biegł na nią. Próbował zabrać ją gdzieś indziej.
Emma stała przed ołtarzem, a jej ręce drżały na tyle, że musiała zacisnąć uchwyt na bukiecie, aby je ustabilizować. Jej sukienka była podarta. Nie dramatycznie, ale na tyle, że czuła to za każdym razem, gdy zmieniała ciężar ciała, a materiał szarpał się w miejscu, w którym Rex go złapał.
Wada. Przypomnienie. Jej klatka piersiowa płonęła z zakłopotania i zmieszania. “Tak mi przykro – szepnęła do Vincenta, ściszając głos. “Nie wiem, dlaczego… – W porządku – wtrącił się szybko Vincent. Zbyt szybko. Pochylił się bliżej, zniżając głos. “To tylko sukienka. Nikogo to nie obchodzi. Teraz jesteśmy tutaj
Potem łagodniej, ale dobitniej: “Ostrzegałem cię jednak. To zawsze było ryzyko” Uśmiech, którym ją obdarzył, był wyćwiczony. Uprzejmy. Nie dosięgał jego oczu. Emma skinęła głową, przełykając wzbierającą w gardle reakcję i zmuszając się do oddychania.
Rex nigdy nie robił niczego bez powodu, pomyślała. Nie był młody. Nie był niewyszkolony. Nie panikował. Oceniał sytuację. Więc co widział? Próbowała to odtworzyć – stół z prezentami, sposób, w jaki szczekał, gwałtowność jego ruchów – ale jej myśli zaprzątnęło coś innego. Ręce Vincenta. Były zaciśnięte przed nim, a knykcie blade.
Jego szczęka była zwarta, a mięśnie drgały, gdy wpatrywał się w jej ramię. Na Daniela. Daniel stał kilka stóp z boku, udając, że prostuje marynarkę. Jego postawa była sztywna, ramiona wysoko uniesione, a wzrok raz po raz kierował się w stronę drzwi kościoła.
Kiedy zauważył, że Emma mu się przygląda, przestraszył się – tylko nieznacznie – po czym wymusił uśmiech i uniósł kciuk w przesadnym geście. Wszystko w porządku, powiedział gest. Emma odwzajemniła słaby uśmiech, czując niepokój w żołądku. Są po prostu zdenerwowani, powiedziała sobie.
Każdy by był. Urzędnik odchrząknął. Ceremonia została wznowiona. Przysięga. Delikatny śmiech. Pomruki ulgi, gdy ludzie wracali na swoje miejsca. Wtedy Rex zaczął szczekać. Nie ostrym, ostrzegawczym szczeknięciem jak wcześniej. To było coś innego. Surowy. Wściekłe. Powtarzające się.
Dźwięk przeciął kościół jak ostrze. Kilku gości jęknęło pod nosem. Ktoś szepnął: “Czy on wciąż tam jest?” Inny mruknął coś o kontroli. Serce Emmy zakołatało. Vincent zesztywniał obok niej.
Szczekanie stało się głośniejsze. Bliżej. Wtedy drzwi się otworzyły. Do środka wszedł mężczyzna. Był starszy, wysoki, ale przygarbiony, ubrany w ciemny trencz, który wyglądał na zbyt ciężki jak na tę pogodę. Włosy miał siwe, starannie zaczesane do tyłu, a twarz wykrzywioną w sposób sugerujący bardziej kalkulację niż wiek.
Nie zawahał się. Nie rozglądał się. Nie wydawał się zaskoczony, że tam jest. Emma zmarszczyła brwi, skanując pierwsze rzędy. Może daleki krewny? Ktoś, o kim Vincent zapomniał wspomnieć? Odwróciła się do niego instynktownie.
Odpowiedź uderzyła ją od razu. Vincent go znał. Nie rozpoznał go jak rodzinę. Rozpoznanie jak strach. Kolor odpłynął z twarzy Vincenta, gdy oczy mężczyzny spotkały się z jego. Jego usta rozchyliły się lekko, jakby chciał mówić – albo ostrzegać – albo błagać – ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk.
Daniel cofnął się o krok. Vincent spojrzał w bok – tylko raz – na Daniela. Daniel natychmiast wychwycił to spojrzenie. Zacisnął szczękę. Dał Vincentowi małe, celowe skinienie głową. Co to było? Oficjał poprosił Vincenta o rozpoczęcie przysięgi.
Vincent wziął wdech i zaczął mówić. Jego głos się trząsł. Zachwiał się w pierwszej linijce, ustabilizował w drugiej, a potem znów się zachwiał. Goście uśmiechnęli się pobłażliwie. Ktoś szepnął: “Aw, nerwy” Inny otarł oczy.
Emma nie uśmiechnęła się. Zamiast tego obserwowała Daniela. Daniel nie patrzył na nią. Nie patrzył na Vincenta. Patrzył na mężczyznę w tylnym rzędzie. I wtedy Emma wiedziała, że nie może tego zrobić. “Zaczekaj – powiedziała łagodnie, a urzędnik zrobił pauzę. Vincent odwrócił się w jej stronę, zaskoczony.
“Przepraszam – powiedziała Emma, już się cofając. “Jeszcze chwila Szmer podążył za nią, gdy odsunęła się od ołtarza. Uśmiechnęła się przepraszająco do osób siedzących w pierwszych rzędach, po czym skierowała się w stronę wejścia do kościoła. Rex już tam był.
Jego smycz była ciasno zapętlona wokół kamiennego filaru tuż za drzwiami, a metalowy klips był napięty od tego, jak bardzo z nim walczył. Gdy tylko zobaczył Emmę, jego szczekanie przerodziło się w napięty, rozpaczliwy skowyt.
Jego ciało pochyliło się w jej stronę, mięśnie drżały, łapy szorowały o podłogę, jakby sama wola mogła ją odciągnąć. “Wiem – wyszeptała Emma, nie zatrzymując się. Przeszła obok niego. Prosto w stronę stołu z prezentami. Srebrne pudełko odróżniało się od reszty.
Bez kartki. Żadnego imienia. Tylko wypolerowane opakowanie i biała wstążka zawiązana zbyt starannie. Nie było ułożone razem z innymi. Zostało postawione. Emma sięgnęła po niego. “Panienko? – powiedział cicho woźny, podchodząc do niej. “Czy wszystko w porządku?
“Kto to przyniósł?” Zapytała Emma. Woźny zmarszczył brwi. “Szczerze mówiąc, nie pamiętam. Nie wręczono mi tego razem z innymi Za nią rozległy się kroki. Vincent. Daniel. “To moje – powiedział szybko Daniel. Zbyt szybko. “Tylko… coś, czego nie chciałem w to mieszać Emma odwróciła się.
Obaj mężczyźni wyglądali źle. Ciasno. Bladzi. Czujni. – Otwórz – powiedziała. Daniel zmusił się do śmiechu. “Emma, daj spokój, to niedorzeczne “Otwórz to” – powtórzyła. Zapanowała cisza. Wtedy starszy mężczyzna wstał. “Wezmę to – powiedział spokojnie, sięgając już do kieszeni płaszcza.
“I już sobie pójdę Każdy instynkt Emmy krzyknął. “Nie – powiedziała, zaciskając palce na wstążce. Opanowanie mężczyzny pękło. “Nie – warknął. Nóż pojawił się w jego dłoni – szybki, celowy, trzymany nisko, ale niewątpliwie.
W kościele rozległy się westchnienia. Krzesła miękko skrzypiały, a ludzie cofali się, instynktownie unosząc ręce. “Oddaj mi pudełko – powiedział mężczyzna, teraz z ostrym głosem. “Nikomu nie stanie się krzywda Emma nie ruszyła się z miejsca. Kątem oka Emma zobaczyła, jak Lucy prześlizguje się przez tłum, okrążając go szeroko, uważając, by nie zwrócić na siebie uwagi.
Mężczyzna to zauważył. “Cofnij się – warknął, unosząc nóż na tyle, by pokazać, o co mu chodzi. “Wszyscy. Teraz.” Emma nie ruszyła się z miejsca. “Powiedziałeś, że jesteś tu, by odebrać – powiedziała, głosem spokojnym pomimo drżenia rąk. “Co odebrać?
Mężczyzna spojrzał na srebrne pudełko. “To, co obiecał mi twój narzeczony i jego brat Daniel gwałtownie odetchnął. “Emma – Nie – wtrąciła się. Jej oczy nigdy nie opuszczały mężczyzny. “Zacznij mówić. Wszyscy Ramiona Vincenta opadły. Tylko nieznacznie. Wystarczająco.
“Byliśmy winni pieniądze – powiedział w końcu Vincent. Jego głos był teraz niski, pozbawiony ceremonii. “Sporo. Nie jemu – jego szefowi Emma wpatrywała się w niego, a hałas kościoła zamienił się w tępy ryk. “Za co? Daniel przełknął. Spojrzał na pudełko, po czym odwrócił wzrok. “Przechwyciliśmy coś w zeszłym roku. Duży łup. Wysoka wartość. Miało trafić do materiału dowodowego
Emma ścisnęła się w piersi. “Miało.” Mężczyzna uśmiechnął się cienko. “Zamiast tego zawarli umowę. Dostanę go z powrotem. Ich dług znika Emma ponownie spojrzała na pudełko. To nie był prezent. Nie pomyłka. Dowód. Zalogowany. Zapieczętowany.
Miały siedzieć nietknięte w zamkniętym pokoju aż do daty sądowej, która nigdy nie nadejdzie. I nagle wszystko nabrało sensu – dlaczego Rex nigdy się nie uspokoił. Dlaczego jego napięcie rosło zamiast słabnąć wraz z upływem dnia.
“Nie sądziłaś, że tu będzie – powiedziała powoli, uświadamiając sobie, że to coś głębszego niż gniew. Jej oczy powędrowały do Vincenta. “To dlatego byłaś tak przeciwna jego przyjazdowi. To dlatego naciskałaś, by był na zewnątrz Vincent nie odpowiedział.
Emma mówiła dalej, jej głos był stabilny, przerażająco spokojny. “Planowałeś, że w ogóle go tu nie będzie Daniel odwrócił wzrok. Emma potrząsnęła głową z niedowierzaniem. “Dlaczego dzisiaj? – zażądała. “Dlaczego mój ślub?
Vincent przeczesał dłonią włosy, panika w końcu przełamała jego opanowanie. “Ponieważ na posterunku pracował szkieletowy personel. Ponieważ oficer ds. dowodów, którego potrzebowałaś i tak miał tu być.
Ponieważ było to jedyne miejsce, w którym nikt nie zakwestionowałby wnoszonego lub wynoszonego pudła Żołądek jej się skręcił. “Ukryłeś to na widoku “Miało być szybko – powiedział. “Wejście i wyjście. Żadnych alarmów. Żadnych poszukiwań. Po prostu… zrobione”
Emma zaśmiała się raz, ostro i urywanie. Jej wzrok padł na pudełko, po czym powrócił do Vincenta. “Nie doceniłeś mnie. Nie sądziłeś, że to sprawdzę Vincent podszedł bliżej, podniósł ręce, jego głos załamał się pod ciężarem jego własnych wymówek.
“Próbowałem nas chronić. Nie rozumiesz, jak bardzo się pogorszyło Opanowanie Emmy w końcu prysło. “Gdyby zależało ci na naszym bezpieczeństwie, nigdy nie zadawałbyś się z takimi ludźmi jak on Kościół wydawał się teraz mniejszy. Zimniejszy.
Starszy mężczyzna gwałtownie odetchnął, jego cierpliwość się skończyła. “Dość tego Nóż pojawił się powoli, celowo – stal łapała światło, gdy zbliżał się do Emmy. Teraz był na tyle blisko, że Emma widziała drżenie jego dłoni, nie ze strachu, ale z zamiaru. Tłum zamarł. Ktoś zaszlochał. Nikt się nie poruszył.
Rex się poruszył. Przedarł się przez otwarte drzwi jak smuga czarnej błyskawicy, błysk mięśni i instynktu, poruszając się szybciej niż myśl. W jednej sekundzie mężczyzna szedł naprzód, a w następnej leżał na ziemi. Rex uderzył go z całej siły, uderzając w klatkę piersiową z wyszkoloną precyzją. Nóż odleciał, ślizgając się po podłodze.
W kościele rozległy się westchnienia, gdy Rex przygniótł mężczyznę do ziemi, zaciskając szczęki na jego rękawie, warcząc nisko i zabójczo – niezachwianie, nieubłaganie. Emma stała zamrożona, z zapartym tchem. Jej ślub leżał w kawałkach wokół niej. Jej pies właśnie uratował jej życie. Lucy pojawiła się natychmiast, przyciskając kolano do pleców mężczyzny i wykręcając mu rękę.
“Nie ruszaj się – powiedziała spokojnie. “Naprawdę nie chcesz, żeby cię ugryzł Rex puścił rękaw na tyle długo, by chwycić nóż, podbiegł do Emmy i rzucił go jej pod nogi. Cisza. Ktoś z tłumu przemówił, drżącym głosem. “Zadzwoniliśmy na policję. Kiedy zobaczyliśmy nóż Vincent odsunął się. “Emma, posłuchaj… – Nie – powiedziała. “Ty posłuchaj
Spojrzała na niego – naprawdę na niego spojrzała – po raz pierwszy tego dnia. “Zaufałam ci. Stałam obok ciebie. A ty zamieniłeś moje życie w przykrywkę dla zbrodni Jego głos się załamał. “Myślałem, że mogę to naprawić “Niczego nie naprawiłeś – powiedziała. “Spaliłeś to W oddali rozległy się syreny, z każdą sekundą coraz głośniejsze. Dźwięk złamał resztki determinacji Daniela. Odwrócił się i pobiegł.
“Rex Lucy nie podniosła głosu. Nie musiała. Rex ruszył natychmiast, przecinając Daniela, z niskim ciałem i wyszczerzonymi zębami w niemym ostrzeżeniu. Daniel zatrzymał się, unosząc ręce, jakby uderzył w niewidzialną ścianę. Chwilę później drzwi się otworzyły.
Funkcjonariusze zalali kościół, ich głosy były ostre, a komendy czyste. Vincent nie stawiał oporu. Starszy mężczyzna wpatrywał się w podłogę. Daniel nie patrzył Emmie w oczy. Trzy aresztowania. Jeden zniszczony ślub. I pies policyjny, który wyczuł prawdę na długo przed tym, zanim ktokolwiek był gotów stawić jej czoła.
